สายขาดดดดดดดดดดดดดดดดดด

เห้ย แบบปริ่มๆจะหลุดออกจากกัน

เหมือนพลาสติกตรงadapterมันเสื่อมสภาพสายไฟโผล่มาแล้ว

ร้อนมากมือไหม้เลยดู เหอออ น่ากลัวมากๆ

มันไม่อยู่ในapplecareอีกล่ะสิ

เห้ออออ อีก4,000 (เสียเวลาจัง)

แต่ก็ยังดี ไม่ใช่ช่วงวิกฤต เอาวะ

ภาพประกอบเหมือนของเราเชะจากเวบ apple

http://support.apple.com/kb/TS1977

บอกว่าเป็นกันถ้วนหน้า macbook กะmacbook proด้วย ระวังแล้วกันนะ

เรื่องนี้ยาวนานมาก
เริ่มตั้งแต่พฤหัสที่9ตุลา
พิมพินันท์ลืมมือถือเลยใช้มือถือเพื่อนโทรหาเรา
ตอนบ่ายมีเบอร์ไม่รู้จักยิงมา2-3ตื๊ด
เลยโทรกลับ
แต่เสียงที่รับไม่ใช่พิม
เย้า : นี่เพื่อนพิมรึป่าวคะ
โรคจิต: ขอพูดกะวู๊ด
เย้า ;ไม่มีค่ะ ไม่ใช่วู๊ด
โรคจิต: อยู่กะวู๊ดใช่มั้ย ชั้นรู้นะ
ฮ้าาาาาาาาาาาา เลยวางไป

จั้งแต่นั้นระหว่างเวลาเที่ยวถึงบ่ายโมง
มีโทรศัพท์ยิงจากเบอร์ 0861125981
ทุกวัน
ถึงวันนี้ก็สองอาทิตย์เต็ม

วันละเกือบสิบรอบเป็นอย่างต่ำ
รับทันก็วาง ไม่พูด
โรคจิตอ่ะ...
โกรธว่ะ
จะแจ้งตำรวจ... ดีมั้ยน้า

วันนี้จะออกเดินทางไปโตเกียวแล้ว
ก่อนกลับได้ทำกล้องพังในงานดอกไม้ไฟ
คือนอนกลิ้งแล้วลุกไม่ขึ้นเลยยันอะไรไม่รู้ดังเปร๊ยะ
จอLCDแตกกระจาย
เฮ้ออออ
ขอลาออกจากมัลติพลายญี่ปุ่น
แล้วเจอกันที่เมืองไทยค่ะ

อยากกลับบ้านแล้ว วู้วๆๆ

ช่วงก่อนหน้านี้
รู้สึกว่าดวงซวยอย่างต่อเนื่อง
คิดว่าคงจะใช้สะสมแต้มที่ทำไว้จนหมดไปแล้ว
เรื่องเยอะมากๆๆๆ

ขอให้หนูชดใช้ให้หมดก่อนทำทีสิสเถอะค่ะ
แล้วจะสะสมแต้มใหมจะได้่ใช้ได้ตอนทำทีสิสพอดี

วันนี้ได้รับคำตอบจากสำนักวิรัชกิจ
ว่าเราและชาวบ้านไอดีทั้งหมดทั้งมวล
ไม่มีโอกาสสมัครทุนnikon-chula
เหตุผล คือ
เราอยู่คณะสถาปัตย์
เค้าให้ทุนโดยแบ่งตามคณะ
ไม่ได้แบ่งตามสาขาที่เรียน

สาขาที่เปิดรับ Science / Engineering / Commerce and Accountancy / Political Science /
Fine and Applied Arts / Psychology

reference : http://www.inter.chula.ac.th/inter/Scholarship%20News/NikonCU/NikonCU.htm

หมายความว่า
ถึงแม้เราจะเรียนในสาขาใดก็ตาม
แต่เราไม่ได้อยู่ในคณะที่เค้ากำหนดไว้แต่แรกก็ไม่มีโอกาส
เพราะเค้าอยากจะแบ่งโอกาสให้เท่าๆกันทุกคณะ
คณะสถาปัตย์จะได้สิทธิ์นั้นในปี2010
ถ้ามีใครอยากเรียนต่อก็อย่าลืมทุนนี้นะคะ

ขอโทษอาจารย์ม่อนจากใจจริง
ที่ไม่ได้ตรวจสอบให้ดีก่อน
แล้วมาขอใบรับรองจากอาจารย์ค่ะ

ทั้งหมดนี่เป็นข้อมูลที่หนูณณไปถึงสำนักวิรัชกิจถึง2ครั้ง
เพื่อไปอธิบายสาขาที่เราเรียน
และขอเหตุผลที่ได้ความว่า เค้ากำหนดที่คณะที่จะให้ทุน
ไม่ใช่สาขาที่เรียนหรือจะไปเรียน

ขอบคุณพี่ที่สำนักวิรัชกิจที่ใจเย็นอธิบาย
ขอบคุณณณที่พยายามมาก
และขอบคุณอาจารย์ม่อนที่ตอบรับคำขอร้องเราอย่างเต็มใจค่ะ

เป็นอันว่าแผนการกลับไปถ่ายรูปรับปริญญา
กับเพื่อนไม่สำเร็จ ขอโทษนะทุกคน
ช่วงนี้โชคอาจจะไม่ดี
เพราะฉะนั้นตอนทำทีสิสต้องโชคดีแน่เล้ยยย
เนอะ; )

วันนี้ข่างถามเย้าว่าจะมาทุนดีมั้ย
เย้าก็ตอบไม่ถูก
แล้วย้อนระลึกความหลังเข้าเวบ
www.inter.chula.ac.th
ไปดูรายชื่อคนมาแลกเปลี่ยนเหมือนเวลานี้เมื่อปีที่แล้ว
ตอนที่ตัดสินใจไม่ถูก

คราวนี้ได้เจอ
http://www.inter.chula.ac.th/inter/Scholarship%20News/NikonCU/NikonCU.htm
ทุนของจุฬามาญี่ปุ่น
ซึ่งปกติไม่เคยมีart/ applied artติดโผเลย
คราวนี้ก็มีโอกาสด้วย
ก็เริ่มร้อนรน
หนูอยากสมัครค่ะๆ
เพราะมาคราวนี้ ที่kanazawa
ในฐานะนักเรียนแลกเปลี่ยนที่ไม่ได้รับทุน
น่าอับอายเหลือเกินT-T
แล้วก็เริ่มปรึกษาคนโน้นคนนี้
ทุกคนเชียร์...
ให้กลับเมืองไทยไปเพื่อสอบสัมภาษณ์
(ชาวบ้านเข้าไปนะwebนี้ เผื่อสมัครด้วยกัน;) )

พอได้ทุนค่อยหามหาลัยอีกที
เราก็ไม่รู้ว่ามหาลัยไหนดัง น่าอยู่
ใครรู้ก็ช่วยแนะนำทีนะคะ
เย้าไม่อยากเรียนdesignตรงๆเพราะเย้าโง่
แต่อยากเรียนแนวๆdesign management
หรือ life style design
สาขาใกล้ๆกะที่เรียนมา
เผื่อมีโอกาสได้ทุน แบ่งเบาภาระพ่อแม่(ซะที)
โอยยย เครียด
พอมาถึงเรื่องอนาคตก็เครียดทุกที

สืบเนื่องจาก
ไปรังควานในบลอคกิ๊ก
คิดได้ว่าอยากรู้ก็มาถามในบ้านตัวเองดีกว่า

ปัญหา:
ดูทีวีonline
ตอนนี้ไม่รีบ เพราะคุณคาวีและจำเลยรักลาไป
อยู่ในyoutubeเรียบร้อยแล้ว
ตอนนั้นพยายามทุกวิถีทางก็ดูไม่ได้
flip4mac QT plugin ก็โหลดแล้ว
ไปแก้ตาม
http://freemac.net/modules.php?name=Forums&file=viewtopic&t=8566
ก็แล้วก็ยังดูช่อง3ไม่ได้
ทั้งquicktimeและvlc
โดยเลือกเก็บmms. >>>>>
ไปใส่ก็ไม่รอด
หรือเป็นที่เครื่องคะ

ตั้งแต่เกิดมา
ไม่เคยตรวจหูกะหมอคนอื่นเลย
มีหมอประจำอยู่คนเดียว
เป็นแม่

ตอนนี้โชคดี(เหรอ)
มีโอกาสได้เจอหมอหูคนอื่นบ้างแล้ว
เพราะ เย้าหูอื้อข้างซ้ายติดกันสามวัน
ทนไม่ไหวไปหาหมอ

คุณหมอบอกว่ามีขี้หูอุดที่ear drum
แต่แกะออกไม่หมดเพราะมันแข็ง
น่าจะแค่รำคาญไม่น่าใช่หูอื้อ
เลยได้ครวจ audiogramซะอย่าง
ออกมาว่าผิดปกติ
เย้าไม่สามารถได้ยินเสียงpitchตำ่ได้
โดยเฉพาะหูซ้าย
คือประสาทหูเสื่อมกว่าปกติมาก
ทั้งซ้ายและขวา
สำหรับpitchตำ่ หรือ เสียงผู้ชาย

เพราะฉะนั้น
ฉันเลยพูดเสียงสูงละมั้ง
ขอโทษทุกคนด้วยละกัน
ที่รำคาญเพราะเสียงฉัน

บอย ชั้นมีชะตากรรมร่วมกับเธอละนะ
แต่ชั้นเลือกเพศว่ะ
ดีที่ไม่ค่อยมีใครเสียงตำ่
เราเลยเพิ่งรู้ตัว

อ่อ แล้วคุณหมอก็หยอดหู
ตอนนี้หายดีแล้ว
แค่ค้นพบว่าฉันป่วยซักนิดหน่อย
เป็นเพื่อนบอย ; )

ชาวบ้านอย่าใช้ cotton budนะจ้ะ



ิ

หลังจากห่างหายจากการทำตัวมี
ความคิด
ใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ กังวลกับอนาคตแต่ก็ไม่ทำอะไร

จนวันนี้คุยกับแฟนหนุ่มหล่อ
และน้องสาวของแฟนหนุ่มหล่อที่อยู่สินกัม
น้องนอยน่ารักมาก
มีงานยุ่งและเป็นแรงบันดาลใจ
ให้เราลุกขึ้นมาทำอะไรซะอย่าง(ซะที)
น้องเรียนculinary designของอาจารย์ม่อน
เย้าเลยเข้าไปดูงานของเค้า
และได้ดูอะไรเยอะแยะ
ความตื่นเต้น อยากๆๆๆๆก็เกิดขึ้นอีก
อือ ชั้นก็ควรจะทำอะไรเก็บไว้บ้างสิเนอะ
ไหนๆก็มีโอกาสมาเจอขนมกะอาหารที่เย้า
ก็สนใจเป็นพิเศษอยู่แล้วด้วย

จึงเริ่มทำreviewขนมทั้งหลายทั้งแหล่
ที่ได้พบเจอและรวมไปถึงของโปรด
ที่คิดว่าคนที่มาญี่ปุ่น
ก้คงไม่มีประสบการณ์ว่าอันไหนอร่อยไม่อรอย
แต่ก็อยากจะลอง
คิดว่ามุมมองของเย้าก็อาจทำให้ใครหลายคน
ตัดสินใจลองได้ง่ายขึ้น
เย้าใช้ชีวิตอย่างยาจก
แต่เรื่องของกินนี่ก็คิดว่าเป็นเรื่องที่เย้ายอมเสียเงิน
ให้มากที่สุดเลย
เรื่องนี้เกิดจากของกินที่ญี่ปุ่นมีหลายเกรดมาก
เย้าเมื่อมาถึงแรกๆก็ประหยัดโดยซื้อนมราคาถูก
และหลายๆอย่างราคาถูกที่สุดเสมอ
แต่นมราคาถูกนั้นรสชาติชั่วร้ายกว่าน้ำล้างขวดนมอีก

หลังจากนั้นเย้าลองซื้อนมราคากลางดู
โววว แตกต่าง
แล้วก็ลามปามซื้อนมราคาแพง
อร่อยมากกกกกกก
จึงได้เริ่มคิดว่าในชีวิตนี้
จะมีโอกาสซักกี่ครั้ง เชียว
ที่จะได้ลองรสชาติเริ่ดมากมายขนาดนี้
หลังจากนั้นก็ดื่มmegmilkมาตลอด

และเลือกหาของอร่อย
ในขณะที่ยังมี "โอกาส"

ในreviewของเย้า
จะไม่มีของไม่อร่อย
โดยจะเริ่มจากของอร่อยที่หาซื้อได้ทั่วประเทศ
และกลายเป็นของโปรดไปแล้ว
และของท้องถิ่นที่คู่ควรกับการซื้อ

มุมมองของเย้าอาจไม่เหมือน
ความคิดคนอื่น
แต่ขนมอะไรที่คนญี่ปุ่นชอบหรือตื่นเต้น
เย้าก็ตามไปลองเสมอ...

ติดตามreviewด้วยนะคะ
เผื่อว่าอร่อย เย้าก็คงดีใจ

http://rasaberry.multiply.com/reviews

หลายๆเรื่องที่เกิดกับเย้า
ส่วนใหญ่เย้าเชื่อว่าเย้าโชคดี

ตั้งแต่เรื่องอยู่ๆก็ได้มาอยู่ญี่ปุ่น
ถึงแม้ว่าบ้านฉันจะไม่ได้รำ่รวยอะไร
พ่อกับแม่ก็เต็มใจจะทำงานหนักขึ้น
เพื่อประสบการณ์ที่คงจะ...
มีประโยชน์อะไรบ้างในอนาคต

การที่มีเพื่อนเป็นรุ่นพี่แล้ว
ก็คงจะคอยแนะนำอะไรต่างๆได้
ในปีที่เย้าทำทีสิส
กรุณาด้วยนะคะ

แม้แต่เรื่องเที่ยวทริปที่ผ่านมา
เย้าเลือกที่จะออกเดินทาง
ทั้งที่ไม่ได้ค้นเส้นทางดีเท่าที่ควร
ไปตายเอาดาบหน้าคิดอย่างเดียว
ที่เกียวโต
ก็มั่วๆซั่วๆหาข้อมูลที่สถานี
ปรากฏว่าตรงกับฤดูที่ดอกอุเมะ
(บ๊วย)บานสวยที่สุดอยู่พอดี

การเดินทางในเที่ยวนี้
ก็เจอเพื่อนใหม่เป็นรุ่นน้องเรียนหมอ
มาร่วมเดินทางด้วย
อย่างฟลุ๊คๆ
และพวกนั้นก็ช่วยถือกระเป๋าให้ซะด้วย
เยี่ยมจริงๆ


หลังจากนั้นก็ลงมาคาโกชิม่า
เจอครอบครัวที่แสนจะใจดี
เป็นมิตร โชคดีจริงๆ
ทั้งๆที่บางคนไปโปรแกรมนี้
ก็กลับมาบ่นว่าน่าเบื่อไม่ได้ไปไหนเลย
แต่เย้ามีกิจกรรมที่เค้าเตรียมไว้ให้
เกือบทุกวัน เกือบทุกวันจริงๆ
otousanเกิดที่osaka
บอกว่าวัดที่เย้าหลงไปดูดอกอุเมะนั้นอ่ะ
อุเมะสวยที่สุดในเกียวโตแล้ว
แต่มันไม่เขียนลงภาษาอังกฤษซะงั้น
(Kitano tenmangu)

พอกลับขึ้นมา
ระหว่างทางแวะไปหาปังคุง
ปังคุงก็อยู่บ้านที่คุมาโมโตะ

ทั้งที่ส่วนใหญ่อยู่โตเกียว
เจอลุงที่คิดว่าเค้าโรคจิต
ชวนคุยบนรถไฟไม่หยุด
แต่ตอนก่อนลงเค้าให้ตังค์500เยนไปซื้อหนม
อะไรกันเนี่ย

ไม่พอ หลงทางที่นางาซากิ
ไปหาตำรวจ ตำรวจก็ไปส่งฟรีๆอีก
ที่พักที่นางาซากิ
วันนั้นมีบัตรลด50%ไปออนเซ็น
บนภูเขาInasaที่ได้ชื่อว่าส้วยสวย
มองลงมาเห็นเมืองมีรถไปฟรี
มีเพื่อนร่วมทางที่ไม่มีใครรู้จักใครมาก่อน
2คน เป็น'tectเท้ห์เท่ห์ 1คนจากโตเกียว ซิ่งมอไซค์เที่ยว
จากโตเกียวลงคิวชูตลอดปิดเทอม
และหนุ่มทำงานแล้วจากโอซาก้าไปพร้อมกัน
โชคดีจริงๆ ที่มีอาจารย์ได้ให้ความรู้เรื่องงานdesignทั้งหลายแหล่
ไว้ให้ฉันได้จู๋จี๋กะหนุ่ม'tect บนยอดเขาinasa
แหมโรแมนติค


อยู่ๆที่ฮิโรชิม่า
ก็มีbeauty &the Beastที่เป็นbroadwayมาเปิด
ในวันที่หนาวสั่น ขาปวดเดินไม่ได้อีก
และก็ยังมีบัตรราคาถูกสุดเหลือ
ให้ฉันพอดีอีก อะไรจะโชคดีขนาดนี้

ยังไม่หมด
การเดินทางคนเดียวเต็มหนึ่งเดือนรอบนี้
มีอีกหลายๆเรื่องที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้

แต่
ฉันยังเรียนไม่จบ(T_T)
ความกังวลนี้ก็ไม่หมดไปซะที
หวังว่าจะยังมีโชคเหลือ
สำหรับตอนทำทีสิสปีหน้าทีเถ้อะ
สาธุ

รอยังไงก็ไม่มีใครมาหาซะที
เลยต้องเที่ยวรอซะหน่อย

เริ่มจากprogramไปhomestayที่kagoshima

ดูแผนที่นะว่าไกลแค่ไหน

รูปนี้มาจากhttp://www.japan-guide.com
เป็นเวบแนะนำญี่ปุ่นเป็นภาษาอังกฤษที่ง่าย
และมีเรตว่าฮิตหรือไม่ฮิตให้ด้วย
ดีเหมือนกัน ชอบๆค่ะ
ต้องของคุณชมพู่มา ณ ที่นี้
กำหนดการดูในsheduleนะ
ถ้าติดต่อแล้วไม่เจอ
ใหรู้ว่าเราถูกปล่อยเกาะค่ะ

นี่แผนทางกลับบ้าน
ก็ขึ้นจากkagoshima-nagasaki
-fukuoka-hiroshima(miyajima)-kyoto-kanazawa

ฮอคไกโดเป็นเมืองที่เริ่ดมาก
ตอนไปถึงซัปโปโร่
อุณภูมิไม่ต่างจากคานาซาว่ามาก
คือไม่ค่อยหนาวอย่างที่คิด

ของกินถูกและอร่อย
คือไม่ถึงกับถูกม้ากมาก
แต่อร่อยสุดๆไปเลย
ในราคาเท่าๆอาหารธรรมดาที่เมืองเรา

แต่
ก่อนกลับเลือกไปแวะ
noboribetsuวันที่21 เช้า
พายุหิมะเข้าhokkaidoทั้งเกาะ
อุณหภูมิdropจาก
0ในตอนกลางวัน
เป็น-5ที่sapporo
และ-7ที่noboribtsu(เมืองonsenอยู่บนภูเขา)

เสียดายกลับมาเตือนญาติอาจารย์ม่อนไม่ทันค่ะ
แต่เค้าว่ากันว่า
จะหนาวอีกสักสองสามวัน
ก็จะอุ่นขึ้นแล้วค่ะ
ปล.ว่าจะกลับมาดูจำเลยรักตอนจบ
เค้าไม่เอาขึ้นyoutubeอ่ะ เศร้าจัง

ขณะนี้ คานาซาว่ามีพายุหิมะ
หน้าหอพักหิมะสูงเท่าเข่าแหล่ว
อุณหภูมิปัจจุบัน-3

แต่ที่ใจกล้ากว่านั้นคือ
พรุ่งนี้จะไปฮอกไกโด
แค่นี้หนาวไม่พออ่ะ
แก่กๆๆๆๆๆๆ(ขาสั่น)
แม้ว่าเทศกาลหิมะจะหมดไปแล้ว
(เลยถูกง่ะ ไปได้)
แต่ก็กะจะขึ้นไปเที่ยวซะหน่อย
เลยจะไม่อยู่บ้านเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์

ขอให้เพื่อน(หรือรุ่นพี่หว่า)ปีห้าทุกคน
ตั้งใจทำงานอย่าหาเรื่องเล่นนะค้าบ
ผมเอาใจช่วยน้าาา สู้ๆค่ะ
เดี๋ยวจะเที่ยวเผื่อเอง ^o^

ปล.ลืมกดเงินอ่ะ
วิ่งไปมหาลัยฝ่าพายุไป
อ่าววันนี้วันเสาร์เอทีเอ็มปิดเศร้าจัง

หลังจากที่ครอบครัวของเย้าขาดคุณหนูนิลนิล
ไปเพียง6เดือน
คุณหนูปุ๊กคุงก็เริ่มป่วย
ในขณะที่เย้าไม่ได้อยู่ใกล้ๆ

เย้าถึงกับตั้งชื่อตุ๊กปุ๊กเป็นคุณหนูปุ๊กคุง
เพราะเย้าชอบประเทศญี่ปุ่นอยากให้เพื่อนเย้าเป็น
หมาญี่ปุ่น
แต่วันนี้เย้าอยู่ในประเทศที่เย้าชอบที่สุด
แต่เพื่อนของเย้ากำลังจะจากไป
อย่างทรมาน
เย้าไม่รู้ว่าหนูปุ๊กคุง
จะรอเย้าอยู่รึเปล่า
แต่ถ้าหนูปุ๊กคุงจะยังรับรู้ได้
เย้าอยากให้หนูปุ๊กรู้ว่าเย้าจะเข้มแข็ง
ไม่ต้องห่วงเย้า
ให้หนูปุ๊กคุงหลับให้สบาย
ไปอยู่เป็นเพื่อนคุณหนูนิลนิล

ไม่อยากให้พ่อต้องลำบากใจ
ที่เย้าจะโทรไปโรงพยาบาลหมาตลอด
แล้วก็ไม่ต้องห่วงเย้าจะตามไป
อยู่แล้ว...

เย้ารู้ว่าหนูปุ๊กคุง
ไม่ได้เล่นmultiply
แต่คนที่อยู่เมืองไทยเล่นเยอะแยะ
มันคงส่งไปถึงหนูได้นะครับ

เย้ายังจำตอนที่หนูป่วยเมื่อห้าปีที่แล้วได้
หนูซึมไม่เล่นกะใครเก็บตัวอยู่คนเดียว
แต่ทุกครั้งที่เย้าเรียกตอนจะไปโรงเรียน
และกลับมาจากโรงเรียนทุกวัน
หนูจะค่อยๆเดินมาหาเย้า
มาหาเย้าคนเดียว...

วันนี้ถ้าหนูปุ๊กรอเย้าอยู่
เย้าคงกลับไปหาไม่ได้
...
ขอโทษจริงๆค่ะ
หนูปุ๊กคุงไปรอเย้าอยู่กับคุณนิลนิล
ก่อนได้เลยไม่ต้องเป็นห่วงคุณเย้า

ขอให้คุณหนูปุ๊กคุงหลับสบาย ฝันดี
ถ้าใครได้เจอหนูปุ๊กก็ฝากบอกว่า
เย้าเข้มแข็งดีไม่ต้องห่วงค่ะ

รักและคิดถึง
คุณเย้าของหนูปุ๊กคุงเสมอ

อยากตั้งกระทู้ขี้อวดใน
ห้องโต๊ะที่พันทิพมานาน
แต่ไม่กล้าเลยมาตั้งที่นี่ละกัน
555
วันนี้วันที่สอง
เป็นวันที่คนญี่ปุ่นเริ่มออกตัวชอปปิ้งของราคาถูก
หลังจากหยุดยาวมาเอาล่ะเริ่มดีท้องฟ้าแจ่มใส
แต่ลืมดูเวลารถวันหยุดเลยต้องรอรถ
หนึ่งชั่วโมงมันมาแล้วหิมะ
เฮ้อ ทรมานจิตใจกันที่สุด

เริ่มด้วยซูชิ
ที่ตลาดสด
ร้านดังก่อนลุยชอป
คนต่อคิวกันเต็ม
ต่อด้วยไปไหว้พระ
ประเดิมด้วย
appleชุบคาราเมล
ที่ตีเป็นเงินไทยต้องกินไม่ลง
แต่หนูอยากกินมากง่ะ
เลยจำเป็นต้องซื้อมา


เอาล่ะเริ่มรีวิวของที่ได้มาวันนี้
เริ่มตั้งแต่สิบโมงถึงหกโมงเย็น
ได้ของมา6ถุงเท่านั้น

เริ่มที่ร้านl'chance
คนที่มาญี่ปุ่นก็คงเคยเห็นเกลื่อนกลาด
พอๆกะclair's
ที่เป็นร้านขายกิ๊บ
และสร้อยแบบจุ๊กจิ๊กของผู้หญิง

วันนี้มีถุงจัดset
เรียกว่าถุงโชคดี
ราคา525เยน
โหยย ทุกคนพุ่งไปหยิบ
เราก็เลยจำเป็นต้องหยิบมา
เปิดมา



นี่มันของสำเพ็งหมดเลยนี่นา
และี่สำคัญ
เป็นเครื่องประดับสมทรง(ในเรื่องไอ้ฟักอ่ะ)ทั้งนั้น
พลาดๆ จะติดไปไหนเนี่ย
แต่ไม่เป็นไร ติดตอนล้างหน้าก็ได้ผมจะได้ไม่หล่น
ต่อไป
พระเอกของวันนี้
ไม่ใช่ถุงโชคดี
แต่เราโชคดีไปทันกระเป๋าgap
ลด70%กรี๊ดน่ารักดี คว้าเลย
มันมีเหลืออย่างละใบ
ไม่กี่แบบด้วย

อันนี้เป็นถุงโชคดีของmuji
คือมันให้เลือกเป็นผู้ชายผู้หญิง
และsize
ไม่แพงมาก
มีเสื้อสูทสีน้ำตาลเข้มsize m
ถุงเท้ายาวๆ 2คู่ คนละลาย
เสื้อสายเดี่ยวสีดำ1ตัว
เสื้อแขนยาวใส่ข้างใน1ตัว
ถุงน่องลายตาข่าย
ปลอกหมอนหยาบๆ ที่เราจะเอามาปูกินข้าว
หมวกแก๊บ และกระเป๋าย่นๆสีน้ำตาลอ่อน

เสียดาย
เสื้อสูทมันไม่เข้ากะเราเลยแม้แต่นิดเดียว
แต่ที่เหลือก็ได้ใช้
มันไม่รู้ก่อนนี่นา
ว่าข้างในมีอะไรบ้างอ่ะ
สนุกๆแหละ

ต่อด้วยของจำเป็นที่ตั้งใจ
และต้องซื้อ

คือเสื้อfleetที่มันอุ่นๆ
กะเสื้อที่ใช้ใส่ข้างในไม่ให้ลมเข้า
คือมีอยู่แล้วหกตัวเลยซื้อให้ครบวันเลย
uniqloลดวันนี้พอดี

ยี่ห้อนี้เป็นยี่ห้อพื้นฐาน
คล้ายห่านคู่เมืองไทยมั้ง


ของสำคัญที่สุดของตอนนี้
คือรองเท้าเดินลุยหิมะ
คือรองเท้าที่มีอยู่
เวลาเดินลุยนานๆ
แล้วน้ำจะเข้า
ถึงไม่เข้าก็จะเย็นนิ้วเท้ามากๆ
เย็นไปถึงสะดือเลย

คุณสมบัติ
ของรองเท้าลุยหิมะทั่วไปคือ
1ไม่สวย
2หนัก
ข้างในมันมีบุขนๆให้อุ่น
3มันเปิดเหล็กด้านล่าง
ลงมาตั้งฉากได้
ไว้เกาะหิมะจะได้ไม่ลื่น
4น้ำไม่เข้า

ตอนแรกไม่ได้กะจะซื้อ
แต่วันก่อนลื่นแล้วไม่มีใครช่วย
เละไปหมด หนาวอีก
เลยตัดสินใจ
ซื้อมาเดินกระแทกส้นเท้า
เพื่อนความมั่นคงเหมือนคนอื่นเค้าบ้าง
คือถ้าเดินแบบผู้ดี
ที่เอาหน้าเท้าลงก่อนเนี่ย
หิมะใหม่ไม่เป็นไร
แต่หิมะเก่าที่มันแข็ง
เหมือนลานไอซ์เนี่ยไม่ปราณีเราแน่ๆ

อ้ะ ถุงสุดท้าย
เราชอบรองเท้าคู่นี้ตั้งแต่แรกพบ
เมื่อตอนที่เดินในเมืองครั้งแรก
แต่ราคามันซื้อที่เซนทรัลชิดลมได้สามคู่
ทรมานจิตใจสุดๆ

มาถึงวันนี้ที่มันหนาวซะจน
ทุกคนใส่บูท
กะรองเท้าหิมะ
เจ้านี่ก็เลยลด50%
แม้ว่าจะยังแพงกว่าเซนทรัล
แต่ตัวเลขนี้มันบ่งชี้ว่า
จำเป็นต้องซื้อ
นี่คงเป็นโชคชะตาของเรานะจ้ะ
เราก็เลยซื้อมาดองไว้ก่อน
ไว้่คงได้ใส่ปลายเดือนมีนา
กว่าหิมะจะละลาย
เห้อ

จบแล้วค่ะ

ไปเทีี่ยวคราวนี้มีเรื่องเล่าเยอะแยะ
ด้วยความงกจริงจัง
เลยไปขออาศัยรุ่นน้องพ่ออยู่
เพื่อประหยัดค่าโรงแรม
แต่ต้องช่วยเค้าดูแลพวกทหารผู้ใหญ่
ที่มาพักด้วยเรื่องงานที่โตเกียว
อ่อ รุ่นน้องพ่อคือฑูตฝ่ายทหาร

เริ่มจากการค้นพบตัวเองก่อน
ว่าเราเป็นคนหลีกหนีสังคม
ชอบอยู่กับชนกลุ่มน้อย
หรืออยู่คนเดียว
ประหลาดเนอะ แต่รู้สึกได้เลยว่าอึดอัดเวลาคนอยู่เยอะ

คุณหมอและนักจิตวิทยา
ถ้ามีโอกาสได้อ่าน
ช่วยผมด้วยครับ

เรื่องเล่าเตือนคนที่จะมาโตเกียว
กรุณาอย่าคิดว่าโตเกียวปลอดภัยเหมือนคนโง่อย่างฉัน
อ่อ ใครอ่านแล้วบอกเพื่อนๆต่อหน่อยนะคะ
แต่ห้ามบอกพ่อกะแม่เราเด็ดขาด
ๆม่งั้นเราได้กลับบ้านแน่
เค้าไม่อยากให้เราเที่ยวคนเดียวอยู่แล้ว
แต่เราก็รู้สึกเบื่อที่จะเที่ยวจะคุณลุง
และต้องกลับมาทานอาหารแบบพยายามมีมารยาท
ก็เลยบอกเค้าว่าขอเที่ยวคนเดียวเที่ยวเองได้ค่ะ
ตามประสาคนหลีกหนีสังคมและคิดว่าปีกกล้าขาแข็งแล้ว

ก็จัดการเลยวันเกิดจักรพรรดิ์เราก็ไป
บอกคุณอาว่า สบายค่ะสบายส่งหน้าวังพอ
ไม่ต้องรับกลับรถบัสได้
เราก็ลุยเดี่ยวเลย
โบกธงเอิ้วๆอยู่
โดยไม่รู้กำหนดการ
แล้วไม่ถึง10นาทีจักรพรรด์ก็ออกมา
โหหห รูสึกว่าวันนี้โชคดีมากเลย

แล้วก็เริ่มหิวลางไม่ดีมาแล้ว
ขณะนั้น11โมงครึ่ง
ตอนเช้าที่บ้านมีแค่ไส้กรอก ไข่ดาว นม ไม่พอ
อยู่แล้วก็ในสวนข้างวังก็มีไอติมขาย
อุณหภูมิขณะนั้น7องศา
ลมตี หนาววววดิ
แต่อยากกินก็ไปซื้อมานั่งกิน
สบายอารมณ์ก่อนหยิบสมุดมาวางแผนเที่ยว
ตอนนั้นเองมีคนตาตี่ระบุสัญชาติไม่ได้
ถือไอติมเดิมมาพูดว่า"samui?"
แปลว่าหนาวมั้ย
แล้วนั่งที่แพเดียวกัน
เราก็ยิ้มๆ อ่อ samui ne หนาวเนอะ
เค้าก็รัวภาษาญี่ปุ่นชุดใหญ่ออกมา
เราฟังไม่รู้เรื่องก็เลยจะลุกหนี
พูดว่าnihonjin ja nai
แบบห้วนหน่อยว่าไม่ใช่คนญี่ปุ่นนะ
เค้าก็พูดภาษาอังกฤษใส่ว่า
เป็นชาติไหนก็ไม่เป็นไร
(ทียังงี้พิมภาษาอังกฤษไม่ได้)
อ่าว ไรวะชักน่ากลัวเราเลยเดินหนี
เดินๆๆๆๆๆๆ
แล้วก็วิ่งแบบไม่รู้ทิศทาง
มันก็เดินเร็วๆตาม
น่ากลัวมาก
เราก็เดินหาคนเยอะๆไว้
ในใจก็คิดจะหาป้อมตำรวจ
แต่เราพูดภาษาญี่ปุ่นไม่ได้
มันพูดได้
ถ้าออกมามันจะบีบคอเรามั้ยน้าา
ก็เดินไปตามหมู่ชนมันก็เดินตามตลอด
จนมาถึงakihabaraไม่ได้ใกล้นะเว่ย
เดินจนปวดขา
หิวข้าว
จะโทรหาคุณอาก็ไม่ได้เกิดพ่อรู้นี่เรื่องใหญ่แน่
จะกลับบ้านตอนนี้ก็ไม่ดีอุตส่าห์มาโตเกียวต้องเที่ยวให้คุ้ม
มันคิดอะไรของมันวะ

เลยหาร้านนั่งกิน
ในอากิฮาบาระที่คนเยอะๆหน่อย
มันก็มานั่งด้วย
น่ากลัวมาก
เราก็จะลุกออกแต่เค้ารับออเดอร์ไปแล้วมันค่อยมานั่ง
โต๊ะก็ค่อนข้างเต็มคนก็เยอะ
ในใจเราคิดเลยว่าถ้ามันวางยาเราที่นี่
เราตายแน่
แต่ถ้าลุกหนีตอนนี้ก็ไม่รู้จะทำยังไงหิวก็หิว
ปวดขาเดินไม่ค่อยไหว
พอเค้ามาเสิร์ฟเราก็วางของกินบนตักไม่วางบนโต๊ะไม่กินน้ำเลย

เอาล่ะหยิบแผนที่มาหาสถานี
หาทางหนีที่ไล่ก่อน
โอเคสถานีต่อไปคันดะ
แกล้งขึ้นไปลงใกล้ๆดีกว่า

ก็ไปขึ้นรถไฟมันก็ตาม
เราก็เดินเลยเดินตลอดในรถไฟเดินๆๆๆ
ขาจะหลุดลงที่คันดะแล้ววิ่งเลยทีนี้
ที่ไหนไม่รู้ละเว้ย
หนีก่อน
แล้วไปขึ้นสถานีอีกฝั่ง
แต่ไม่ได้ซื้อบัตรวันไว้ก็ช้ามันก็ตามทัน
เอาใหม่ๆ
ไหนๆก็จะหนีแล้วขอเที่ยวด้วยดีกว่า
เลยไปขึ้นสายยุ่งๆ
ไม่ใช่ยามาโนเตะ
ไปกินไอติมอิตาลีเจ้าดัง
ที่yotsuya
มันก็ตามมาอีก
อะไรของมันวะ

เราก็เอาเว้ยฮาราจูกุ
คนเยอะแน่ๆหนีหายชัวร์
ไม่ค่ะไม่ไหวแ้ลวอ่ะ
ก็เลยโทรหาน้องแจนคือเพื่อนที่มาจากคานาซาว่า
มาโตเกียวด้วยกันกรุ๊ปใหญ่7คน
ตอนแรกไม่อยากไปอยู่ด้วย
แต่ต้องพึ่งเค้าแล้วล่ะ
โอเคอยู่แถวๆอุเอโนะเราก็ไปเลยอุเอโนะ
เออดีอยากมาเที่ยวสวนสัตว์อีกรอบอยู่แล้ว
ไปถึงเค้าย้ายไปโตเกียวกันแล้วอะไรเนี่ยยยย

เราก็เ่ลาให้น้องแจนฟังอย่างไม่ซีเรียส
แล้วที่โง่กว่านั้นคือเล่าภาษาไทยแต่ไม่ได้บอกว่า
โดนคนโรคจิตตาม
กลัวมันฆ่าบีบคอเรา คือมันฟังไม่ออกอยู่แล้ว
แต่ตอนนั้นสติเสียโคดโง่เลย
เย้าก็บอกว่าเนี่ยอยากเจอ
ตอนนี้อยู่กับคนที่ไม่รู้จังมาสามชั่วโมงกว่าแล้ว
แจนบอกว่าซักห้าโมงเจอกันได้มั้ยคะ
ตอนนี้อยู่ในสวนจักรพรรดิ์เพื่อนๆ
ยังเดินกันไม่เสร็จ
หากันยากเจอที่สถานีแล้วกินข้าวกัน
ม่ายยยยยยยยยยยยยยยย
ตอนนี้บ่ายสามโมงสี่สิบกว่า
อีกชั่วโมงกว่า
เย้าเลยบอกงั้นกลับบ้านแล้วไม่ต้องห่วงไม่เที่ยวก็ไม่เที่ยว
แล้วก็เดินออกจากสวนหลงทางค่ะ
อ่าวตายๆๆๆ
เลยตัดสินใจโทรหาพลทหารขับรถ
ว่าอยากให้มารับ
เค้าก็โอเคเจอที่สถานี

ทีนี่มันก็เดินเข้ามาตอนเราดูแผนที่รถไฟ
บอกว่าจะไปไหนต่อเราก็ไม่ตอบ
เราก็เดินลุยละก็ต้องเจอซักสถานี
แล้วก็คิดในใจ
คนเยอะยังงี้ทำอะไรเราไม่ได้หรอก
เดี๋ยวถึงสถานีก็มีพี่พลทหารมารับแล้ว
อ่อ เจอสถานีที่ไม่ใช่JR
ก็ขึ้นไปก่อนเดี๋ยวเปลี่ยนสายก็ได
พี่พลทหารโทรมาบอกว่า
คุณทหารผู้ใหญ่อยากออกจากบ้านต้องไปรับไม่ว่าง
น้องกลับเองนะ
เห้ยยย
ก็บอกว่ากลับเองได้ไม่ไกล
แต่ไม่ใช่เวลานี้ไง้

เรื่องยังไม่จบ
ในรถไฟJR
มันเข้ามาถามว่าอยู่กะคนที่ไม่รู้จักทั้งวัน
คนที่บ้านจะว่ามั้ยภาษาอังกฤษ
เราก็ใจกล้า
บอกว่าก็ไม่มีอะไร
เราก็เดินของเราคุณก็เดินของคุณ
ไม่ได้ไปไหนทั้งคืนด้วยกันซะหน่อย
มันก็บอกว่ากะลังจะชวนพอดีเลย
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด
อีห่า อีเปรต ไอ้ชั่ว ถ่อยเถื่อน
อ้ะถึงสถานีและเราก็วิ่งออกจากสถานี
มาขึ้นบัสคือบัสจอดอยู่แล้ว

ก็เอาเลยสี่สถานี
สถานฑูตอยู่ริมถนนอยู่แล้ว
มีทหารข้างหน้า
สรุปวันนั้น12/23
หนูปลอดภัยดีค่ะ

แล้วโทรไปเล่าให้น้องแจนฟัง
น้องถามว่าทำไมไม่เล่าตอนนั้นน่ากลัวมาก
จะไปช่วย
เออ ตอนนั้นเราก็สติแตกมัวแต่อ้อมค้อม
ปัญญาอ่อนเนอะ
อีกวันนึงเพื่อนของเคน คนในกลุ่มีมาจากคานาซาว่า
เป็นผู้หญิงญี่ปุ่นพูดภาษาอังกฤษเก่งสองคนมา
เราเลยเล่าให้ฟัง
เค้าบอกอ๋อ stalker
เห้ยยย ไม่ตื่นตกใจเลยอ่ะ
บอกที่โตเกียวคนแปลกเยอะ
ทีหลังเดินเข้าป้อมตำรวจเลย
แล้วไปนั่งอยู่ให้คุณตำรวจเรียกแท๊กซี่
กลับบ้านจะปลอดภัยที่สุด
บอกว่ามาคนเดียวhitori deท่องไว้ๆ
ไอ้คนนั้นก็จะหายไปเอง
เพราะพี่ตำรวจจะได้ไม่เข้าใจผิดว่ามาด้วยกัน

เห้ออออ
โตเกียววววว

ขอความเห็น
วันนี้คุณครูเรียกไปถามว่า
ปิดเทอม
ใครกลับ ใครอยู่
คนที่อยู่เค้าจะหาfamilyให้ไปเที่ยว
homestay 1 อาทิตย์กว่าๆ
เราก็เลยลังเล

เพราะถ้ากลับก็อยู่เมืองไทยไม่ถึงเดือน
เปลืองค่าเครื่องบินง่ะ
อยู่ก็เปลืองค่าheaterเพราะหนาว
สับสนเลยเนี่ย
ช่วยเราคิดหน่อยนะ

อ่อ ตั้งแต่วันศุกร์นี้21/12ถึงศุกร์หน้า28/12เราไปโตเกียวนะคะ
คงหายไปจากวงการนี้
แล้วจะกลับมาค่ะ

ถ้าไม่ได้มาที่นี่ก็คงไม่มีโอกาสรู้ว่า
-เนื้อต้องใส่ในช่องแข็ง
แช่ช่องธรรมดามาสองอาทิตย์ทิ้งเนื้อทุกสามวัน
ทำไมมันเหม็นเร็วจังเนี่ย คิดว่าของเค้าเก่า
กว่าจะรู้...
อ่าวทีเค้าขายมันยังแช่ธรรมดาเลย
-ปลาหมึกมีไส้เป็นพลาสติดใส
ไม่เคยรู้มากอ่นว่าการกินปลาหมึกต้องปลอกเปลือกด้วย
-อาบน้ำสองวันครั้งเป็นเรื่องธรรมดา
ไม่ขออธิบายความซกมกละกัน
-การซักผ้าและตากผ้าเก็บผ้า
พับผ้ากินเวลาเกือบหนึ่งส่วนสี่ของเวลาตื่น
-atmกดนอกเวลาและวันเสาร์อาทิตย์คิดตังค์เพิ่ม
ไม่ใช่ยี่สิบบาทนะ
เกือบร้อย
กดต่างจังหวัดโหดหว่านี้ด้วย
คนเราต้องวางแผนการใช้เงินดีๆ
ก่อนอดตาย
-เราเคยใส่เสื้อหลายชั้น
เพิ่งเคยใส่กางเกงเกินสามสี่ชั้นที่นี่
และที่สำคัญคือในขณะที่สาวญี่ปุ่นๆใส่สั้นสุดๆ
และใส่ถุงน่องเอา

หน้าร้อนเค้าใส่ขายาวกลัวดำ
ชั้นจะบ้าตาย
หนาวจนขาสั่นแล้วก็กางเกงขาสั้นนนนนน
กระโปรงสั้นนนนน
เรียกว่ายิ่งหนาวยิ่งสั้นโชว์โปร
แต่ยืนขาสั่นขาแดงทุกคนเลย

ของที่ซื้อที่ญี่ปุ่น
ชิ้นเล็กหรือปริมาณน้อย
มักจะถูกกว่าชิ้นใหญ่
ฝืนกับสัญชาตญาณดิบเรามากๆ

-ห้องสมุดอุ่นเสมอ
คนที่เนิร์ดจะกลับบ้านไปอ่านหนังสือ
คนสติเสีย
ไปนอนในห้องสมุด
เอาหนังสือหนุน
ซึ่งอันหลังเยอะกว่า ดีเอามั่ง
ประหยัดค่าheater

อ่อ ขอคำปรึกษาหน่อยค่ะ
ถ้าเราจะเอาเนื้อมาผัดจากช่องฟรีซ
ต้องรอนานแค่ไหน

ข้าวที่เก็บในหม้อหุงนี่อยู่ได้นานกี่วันคะ

แล้วก็เค้าซักผ้าขนหนูอาทิตย์ละครั้งพอมั้ย
รบกวนผู้เชี่ยวชาญด้วยค่ะ

วันนี้นัดกับติวเตอร์และเพื่อนคนญี่ปุ่น
ไปกินอาหารไทย
ร้านในเมือง
ไปก่อนเวลานิดหน่อย
เลยเดินเล่นห้างใกล้ๆ
มีประกาศบริจาคเลือดที่เราใฝ่ฝันมานาน
ตอนอยู่เมืองไทย
ต้องน้ำหนัก45กิโลขั้น และนอนก่อนเที่ยงคืน
ประมาณเนี้ยะ
พอบริจาคแล้วจะดูมีค่ากับมนุษย์โลกมากๆ
ทุกคนเดินลงมาด้วยความภูมิใจ

และวันนี้เดี๊ยนมีนำ้หนักเกิน47ซะแล้วด้วยซ้ำ
ก็อยากลองบริจาคให้ดูมีคุณค่าต่อโลกกะเค้ามั่ง
แต่ก็กลัวเลือดลังเลๆ
ก็อ่านเจอ
keki as presento
โหยยย คนบริจาคได้เค้กด้วย
แน่นอนนนนน
เดี๋ยวนี้เลยดีกว่า
ฟูจิมิก็กรอกข้อมูลที่อยู่
และบัตรต่างๆให้
เค้าก็พาไปชั่งน้ำหนัก
47.6 โฮะๆ
ชั้นขุนมาดี
คุณพนักงานพูดภาษาญี่ปุ่นรัวใส่
ไม่ยอมหยุด
เราก็ไม่รู้จะทำยังไง
ฟังไม่ออกเลย
ฟูจิมิเห็นท่าไม่ดี
เลยเดินมาช่วย
เค้าบอกว่าต้อง48ขึ้น
เออ อีกสามอาทิตย์เจอกัน
อย่าขึ้นเป็น50ละกัน แก
แต่.... เค้กมีแค่อาทิตย์นี้
อาทิตย์หน้าได้ส้ม
ความตั้งใจเต็มเปี่ยมหายไป
ฟูจิมิเลยถามว่า
เย้าอยากได้เค้กหรืออยากบริจาคเลือดกันแน่
หรือว่าจะขายเลือดไปซื้อเค้ก
ต้องเพิ่มน้ำหนักก่อนนะ

ก็เลยไปกินอาหารไทยด้วยความแค้นใจ
เชอะ
แต่ว่าตกลงเหมือนเราจะอยากได้เค้กมากกว่า
บริจาคเลือดแฮะ

ไม่เข้าใจจริงๆ
ว่าทำไมถึงรู้สึกว่าเวลาที่ญี่ปุ่นเร็วกว่าเมืองไทย
หมายความว่าวันๆนึงมันผ่านไปเร็วกว่า
เรียนสามชั่วโมง
ปกติที่เมืองไทย
เรียนสามชั่วโมงจะมีสมาธิครึ่งชั่วโมง
อยู่ที่นี่จะมีสมาธิเกือบชั่วโมง

กินข้าวกลางวันยังไม่ทันหายอิ่ม
ก็หกโมงแล้ว
แต่เราก็กินขนมทั้งวัน
แต่อยู่เมืองไทยก็กินนี่นา
วันๆนึงเวลาผ่านไปเร็วมาก
สิ่งที่ต้องทำมีเยอะแยะ
เล่นmultiply คุยกะแฟนหนุ่ม เล่นเกม
อ่านการ์ตูน ทำขนม
แต่ไม่มีเวลาทำการบ้านอ่ะ
สงสัยเพราะเวลาผ่านไปเร็ว

และที่แปลกก็คือพวกนักเรียนต่างชาติ
คิดเหมือนๆกันว่าเวลาหนึ่งวันที่ญี่ปุ่นเร็วมาก
แต่เราก็เอานาฬิกามาจากเมืองไทยนะ
เอ๊ะ หรือว่าที่นี่มีขั้วแม่เหล็กอะไรทำให้เวลาเร็วรึปล่าว

แต่ก็ดีแล้วก็ใกล้วันหยุดยาวปีใหม่แล้ว
เราจะได้ไปเที่ยวซะที
อยู่นี่อุดอู้ มัวแต่เรียนหนังสือไม่ได้เที่ยว
ทุกคนปีใหม่นี้สู้ๆนะ
ได้ข่าวว่ามีส่ง
คิดถึงค่ะ